Warning
เสียสติล้วนๆ แบบว่า Y ALERT!!!!!! นะคะ/ยิ้มหวานมือกำหมัด
รับไม่ได้อย่าเข้า(เกรียนใส่จะหาว่าเถื่อนไม่เตือน)
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ร่างสูงรั้งรอบเอวบางให้เคลื่อนมาอยู่บนตัก ขณะที่โน้มศีรษะลงใช้ริมฝีปากหยอกเย้ากับยอดอกที่บ่งบอกความต้องการของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน เรียกเสียงครางเครือหวานให้ได้ลอบยิ้มอย่างพอใจ
"อ..อา!...อาา......"
...น่ารักชะมัด...
นางหนึ่ง - แอร๊ยย
ต่อออออ
นางสอง - (บ้ากะมันสิเอ้า....)
นางหนึ่ง - แอร๊ยยย
ต่อ/ปริ๊งๆ
"ร..รุทธิ์...."
"หืม? อะไรเหรอ?"
"ร..."
"ร..รุทธิ์... เลิก... ฮ...เลิกแกล้ง...ฉันซะที....."
"ร...เร๊วๆเถอะ...จ...จะไม่ไหว..อยู่แล้ว...ฮ..อ๊าา..."
"(ยิ้มมุมปาก)...ใจร้อนจังนะเอก"
"นี่ยังไม่ถึงครึ่งของรางวัลที่ฉันจะให้นายเลยนะ...."
ร่างบางกัดริมฝีปากอย่างขัดใจ ก็รู้อนู่หรอกว่าอีกฝ่ายจงใจจะแกล้งกัน
...แต่ว่า... ถ้านานยิ่งกว่านี้ เขาคงต้องขาดใจตายแน่ๆ....
นางสอง - (ถามก่อน ทอปไม่ทอป?)
นางหนึ่ง - ตามใจเลยค่ะ/อุฮิ
นางสอง - ฮา
นางหนึ่ง - ท็อป!!!
นางสอง - ก๊ากกกกก
โอเคเค่อะะ
ความอายและอดทนอดกลั้นถูกสลัดทิ้งไป ร่างบางผลักร่างสูงกว่าให้เอนพิงกับหมอนตรงหัวเตียง ดังคาด... รอยยิ้มหน้าหมั่นไส้นั่นวาดบนริมฝีปากบาง
นางหนึ่ง - ฮิๆ
น่าหมั่นไส้
(รู้สึกคำนี้เหมากับคุณรุทธิ์มากๆค่ะ)
นางสอง - (ก๊ากกก ก็เขานิ้มหวานจ๋อยนี่นา....ยิ้มให้คุณเอกน่ะระ)
นางหนึ่ง - ฮิๆ
เอกราชชันเรียวขาสั่นระริกขึ้นคร่อมเหนือหน้าตักกว้าง สูดหายใจลึกก่อนจะค่อยทิ้งน้ำหนังตัวลงตามแรงโน้มถ่วงช้าๆ ยังนึกเจ็บใจเพราะรู้อยู้แล้วว่าเข้าทางอีกฝ่ายที่คงตั้งใจให้ตนทำเรื่องน่าอายอย่างนี้ตั้งแต่ต้นแล้ว หากแต่ความปั่นปวนตรงท้องน้อยจนทรมานไปทั่งร่างนั้นย้ำเตือนว่าเขาไม่มีตัวเลือกมากนัก
ล้ำแขนแข็งแรงช่วยโอบรั้งประคองบั้นเอวไม่ให้้เสียศููนย์ ฝ่ายคนที่บัดนี้กลายเป็นฝ่ายรุกเสียเองส่งเสียงครางเบาๆเมื่อสัมผัสถึงการล่วงล้ำที่ตนเป็นฝ่ายกระะทำ
"อ..อา... อืออ.. อืมมม..."
ช่องทางคับแน่นทำให้การล่วงล้ำเป็นไปอย่างเชื่องช้าจนเอกราชนึกว่าตนจะขาดใจตายไปเสียก่อน หากแล้วในขณะที่คิดว่ากลืนกินอีกฝ่ายจนหมดสิ้น สะโพกมนก็ถูกกดลงให้สัมผัสจากฝ่ายตรงข้ามล้ำลึกเข้าไปอีก
"อ๊า!!...ฮ...ฮั่ก... อาาาา....!!"
ร่างกายทั้งสองสัมผัสกันแนบแน่น รู้สึกถึงตัวตนของกันและกันมากกว่าที่เคย ริมฝีปากอื่มเผยอแยกออกจากกัน ส่งเสียงเครือปนหอบหนักด้วยเพลิงร้อนในกายโหมรุนแรงขึ้นทุกที...
"เอก...ไหวมั้ย....?"
นางหนึ่ง - (เพิ่งจะถามมเหรอคร๊ะะะ)
(คนดูไม่ไหวแล้วค่ะะะ)
นางสอง - (5555555)
ดวงหน้านวลแดงก่ำเหลือบดวงตาหวานคลอด้วยหยาดน้ำมองใบหน้าคนพูดแล้วพยักเบาๆ ลำแขนนวลตวัดเหนี่ยวรอบคออีกฝ่ายราวกับจะยึดเป็นที่พึ่งพิง ร่างบางรวบรวมกำลังที่มีส่งให้เรียวขาที่อ่อนยวบจากการกระทำของตนเมื่อครู่เกร็งแล้วยกตัวขึ้นสูงจนละม้ายอีกฝ่ายถอนกายออกไปจนเกือบสุด ก่อนจะทิ้งตัวลงอีกครั้ง
"อ๊าาา!! อาาา... รุทธิ์...ร...รุทธิ์....!!"
"เอก...."
เสียงหวานกรีดร้องเรียกชื่อคนรักชื่อคนรักยิ่งปลุกให้ความต้องการที่ก่อตัวอยู่แล้วเพิ่มเป็นเท่าทวี ฝ่ามือแข็งแรงประคองมิให้การทิ้งน้ำหนักของอีกฝ่ายกระแทกกระทั้นจนเกินไป ในขณะเดียวกันก็ค่อยประสานจังหวะกับเพลงนักที่อีกฝ่ายเป็นผู้บรรเลงให้สม่ำเสมอ
ทุกครั้งที่ทิ้งตัวลงมา ร่างบางจะรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นปลาบไปทั่วร่าง ความรู้สึกสุขสม...หากในเวลาเดียวกันก็ทรมานเหมือนกำลังจะฆ่าเขาให้ฆ่าพุ่งสูงขึ้นราวกับเรื์อที่ถูกเกลียวคลื่นซัดโยนให้ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หูแว่วเสียงครวญครางระคนกรีดร้องเรียกชื่อใครสักคนดฃังซ้ำแล้วซ้ำเล่า อารมณ์วาบหวามนั้นบอกให้รู้ว่าเขาคงจะพาตัวเองไปยังปลายทางในอีกไม่นาน...
"..อาา...อาาา....ฮ... อ๊าาา รุทธิ์!.. รุทธิ์!!.. รุทธิ์..ของเอก..ฮ...ฮ้า...เอกจะไม่ไหว..แล้ว..อ๊าาา...!!"
นางหนึ่ง - คนลุ้นก็มิไหวค่ะ/อ๊าย
นางสอง - คนแต่งก็จะตายค่ะะะะะะะะะ
ปฏิกิริยาที่เกิดจากการกระทำของตนเองนั้นเรียกรอยยิ้มสมความคิดจากดวงหน้าคม จนความคิดที่อยากจะแกล้งชะลอจังหวะให้ช้าลงมีอันต้องพับไป คนรักของตนในเวลาที่ซื่อตรงต่อความรู้สึกของตนอย่างไม่พยายามปิดบังกระทั่งเสียงร้องหวานๆนั้นปลุกเลือดหนุ่มในกายให้ยิ่งลุกโชนขึ้นไปอีก นี่อีกฝ่ายจะรู้ตัวบ้างไหมว่าตัวเองนอกจากยั่วยวนแล้ว ยังตอบสนองความต้องการของเขาได้ดีขนาดไหน...
“รุทธิ์!... ช่วยเอกด้วย... เอกจะตายแล้ว.. จะขาดใจอยู่แล้ว!”
ถ้อยวิงวอนที่ไม่เคยออกจากปากในยามปกตินั้นได้รับการตอบรับด้วยการเร่งจังหวะดังที่ตนปรารถนา ความแข็งขึงภายในกายเสียดสีกระทบย้ำกับจุดวาบหวามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในอีกชั่วอึดใจ จังหวะเพลงรักก็เริ่มสะดุดลงพร้อมทั้งวงแขนแข็งแรงที่ขยับกอดรัดสองร่างแนบกัน
“อ...อ..อา... รุทธิ์... ฮ..อ๊าา...”
“เอก..ของฉัน.....!!...”
เสี้ยววินาทีที่เมล็ดพันธุ์ร้อนถูกถ่ายเทจากร่างหนึ่งสู่เรือนกายที่รองรับจนเอ่อนองล้นออกมา เพดานรองรับความสุขสมของร่างกายที่เรียกว่าขีดจำกัดก็พังทลายลง ดวงหน้านวลสะบัดขึ้นอย่างสุดกลั้น ท่อนแขนเรียวจิกเหนี่ยวรั้งร่างกายของฝ่ายตรงข้ามราวกับต้องการจะถ่ายทอดความรู้สีกให้รับรู้
“ไม่...ไหว..แล้ว..! อ..อ...อ๊ะ-!! ท..ทำอะไร..น่ะรุทธิ์!!?”
เสียงร้องอย่างตกใจเมื่อปลายทางที่ตนปรารถนาถูกอีกฝ่ายขัดขวางด้วยปลายนิ้ว เอกราชกัดริมฝีปากข่มกลั้นความอึดอัดทรมานที่ไม่เคยหนักหนาถึงเพียงนี้
“อึดอัดเหรอเอก..." ดวงหน้าคมโน้มเข้ามาใกล้กระซิบเสียงพร่า ลมหายใจร้อนกระทบใบหู "นั่นสินะ.. คงจะร้อนมาก ดูสิ..ในมือฉันนี่...”
“ย..หยุด...”
เสียงร้องห้ามไม่เป็นผล
“เต้นระริกเชียว... น่ารักจริงๆเลยนะนาย...”
“ข...ขี้โกงน..นี่...”
คำประท้วงทำได้เพียงเรียกเสียงหัวเราะหึหึจากลำคอคนขี้แกล้ง
“ลองขอร้องฉันด้วยเสียงหวานๆของนายดูสิ.... เผื่อว่า...”
คนพูดเว้นท้ายประโยคไว้แล้วทดแทนมันด้วยปลายนิ้วที่วาดไล้ไปตามแนวกระดูกสันหลัง จนกระทั่งร่องลึกเบื้องล่าง ร่างที่เป็นฝ่ายทาบทับสั่นสะท้านด้วยรู้ความหมายนั้นดี
“รุทธิ์..ด..ได้โปรด... ช่วยฉันท..ที..”
“หืม... ว่าไงครับคนดี? จะให้รุทธิ์คนนี้ช่วยอะไรเหรอ?”
“ปล...ปล่อยฉัน..เถอะ...ขอ..ร้อง....”
“ปล่อยเหรอ.. ปล่อยอะไรล่ะครับ?”
รอยยิ้มกับถ้อยคำไม่รู้สึกรู้สานั้นยิ่งถ่วงเวลาให้ร่างแบบบางหลุดเสียงครางเจือสะอื้น สะโพกเนียนบิดเร่าราวพยายามหาทางลดทอนความอึดอัดจนปวดหนึบเมื่อไม่ได้รับการปลดปล่อยดังปรารถนา
“..อึก..รุทธิ์..แฮ่ก...”
น้ำเสียงอ่อนหวิวที่ถูกเค้นออกมาอย่างยากเย็นเรียกให้ริมฝีปากบางวาดยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด "ครับเอก?”
“ได้...ได้โปรดเถอะ... ห..ให้ฉัน...”
“หืม?...”
“ท..ทำให้เอก...มีความสุขที..." ถ้อยคำน่าอายเจือเสียงสะอื้นเล็ดรอดออกมาจากเรียวปากบาง ดวงหน้านวลแดงก่ำ "ปล่อยมือ..เถอะนะ... อึดอัด..ไปหมดแล้ว....รุทธิ์..ฮึก...”
“อย่า...อย่าทรมานเอก..อีกเลย...”
ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าบ่งชัดว่าเจ้าตัวไม่อาจทานทนได้อีกแล้ว คำวิงวอนน่าสงสารนั้นทำให้คนชอบแกล้งใจอ่อนยวบ ร่างสูงกว่ารั้งดวงหน้าคนตัวเล็กบางเข้ามาจูบปลอบโยน
“เอกคนดีของฉัน... น่ารักมาก...”
“อ..รุทธิ์....”
“ไม่แกล้งแล้วนะครับ... ถ้าเอกขอถึงขนาดนี้ รุทธิ์จะใจร้ายไม่ให้เอกได้ยังไง...”
“อ๊า! อ๊าา!!..."
เสียงครวญระงมเมื่อแรงกดค่อยคลายลง ขณะเดียวกันแรงผลักดันข้างในกายเรียกร้องความเป็นอิสระจนเขาแทบลืมหายใจ
“...เรียกรุทธิ์ว่าที่รักหน่อยสิครับคนดี...”
"อ..ที่รัก! ที่รัก!!..อ..อ...อ๊าาาาาา!!.....!!!”
สายธารที่ถูกบังคับให้อัดอยู่ภายในกายร้อนเร่าได้รับการปลดปล่อย ของเหลวร้อนฉีดพุ่งออกจากร่างเล็กบางที่ส่งเสียงร้องอย่างสุขสมกว่าครั้งไหนๆเมื่อคลื่นอารมณ์โถมเข้าซัดร่างของเขาจนสะท้าน ดวงหน้านวลสะบัดไปมาขณะกอดก่ายร่างของอีกฝ่ายเป็นที่ยึดเหนี่ยว ร่างกายเบื้องบนเปรอะด้วยหลักฐานน่าอายที่แม้จะอ่อนกำลังลงแล้วหากยังไหลไม่หยุด เลอะไปถึงดวงหน้า ภาพดังกล่าวสร้างความพึงพอใจให้แก่ฝ่ายที่ถูกทาบทับเสียยิ่งนักจนอดไม่ได้ที่จะช่วยใช้มือรูดรั้งเบาๆ ส่งผลให้เกิดเสียงหวานร้องครางไม่เป็นภาษาอย่างที่ชอบฟังหลุดออกมา
“..ออกมาเยอะมากเลยนะ... เอก...”
“อา..อ๊า....ฮ...อื๊มมม....”
“ดูสิเอก... เลอะไปหมดเลย...”
“..ฮ้า..แฮ่ก.. ฮ้า...อ...”
“ลามกเหมือนกันนะเอกเนี่ย...”
คนพูดกลั้นยิ้มเมื่อดวงหน้าที่ยังค้างจากพายุอารมณ์เมื่อครู่พยายามที่จะจ้องหน้าตนอย่างเข่นเขี้ยว หากดวงตาฉ่ำหวานนั้นสื่ออะไรไม่ได้มากไปกว่าความหฤหรรษ์ลึกล้ำที่ได้รับ
ร่างแบบบางเอนซบกับร่างของฝ่ายตรงข้ามอย่างหมดแรง เกลือกใบหน้าลงกับไหล่กว้างด้วยสภาพของตนตอนนี้มันน่าอับอายเกินกว่าจะรับไหว มือแข็งแรงค่อยลูบศีรษะปลอบโยนก่อนจะดันให้ดวงหน้าแดงก่ำนั้นเงยขึ้นรับการประทับจูบที่ริมฝีปากอิ่ม
“รู้สึกยังไงบ้าง?...” คำถามห่วงใยจริงๆ แต่การตอบรับกลับเป็นอาการค้อนเสียได้
“..แฮ่ก..นาย..แกล้งฉัน...”
"ก็เอกน่ารักออกขนาดนี้...” คำกล่าวโทษไม่ได้ทำให้จำเลยรู้สึกผิดสักนิด "ว่าแต่ยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ...”
“จ..จะให้ตอบอะไรล่ะ!...” แค่นี้เขาก็อายจะแย่อยู่แล้ว จะต้องให้พูดอะไรอีก!...
“อย่ารวนสิเอก...” ดวงหน้านวลที่เบือนหนีถูกดึงเบาๆให้หันมาสบดวงตาคมในระยะประชิด ชวนให้ร่างกายละลายเอาดื้อๆ "ฉันถามดีๆเองนะ ไม่ชอบเหรอ...”
“ช..ชอบอะไรของนาย......อ..!!?”
“หืม?...” คิ้วเรียวเลิกสูงเมื่อเห็นอาการชะงักค้างของร่างตรงหน้า นัยน์ตาสีเหล็กเหลือบลงมองเบื้องล่างก่อนจะยิ้มมุมปาก ส่งผลให้เจ้าของร่างต้องรีบดันหน้าอีกฝ่ายให้เงยขึ้นอย่างร้อนรน
“ย..อย่ามองนะ!...”
“ไม่มองก็ได้...” รับคำอย่างว่าง่ายมันก็ดีอยู่หรอก ถ้าไม่ติดว่าไอ้การรับคำนั่นมันมาพร้อมกับลมหายใจร้อนทำให้รู้สึกหวิวๆที่ลำคอ ปลุกให้ความรู้สึกประหลาดก่อนหน้านั้นก่อตัวขึ้นชัดเจนอีกครั้ง
“อ...อ๊ะ!.." ร่างแบบบางสะท้านเมื่อปลายลิ้นร้อนเลียคราบเลอะตรงกลางอก
“รู้สึกอีกแล้วเหรอเอก...”
“อ..อ๊ะ...รุทธิ์...อา...ฮ.....”
แม้ไม่ต้องมีคำตอบ หากสีหน้าของอีกฝ่ายก็บ่งบอกได้เป็นอย่างดี รอยยิ้มจุดที่มุมปากของร่างสูง
...ท่าทางจะยังไม่หมดฤทธิ์ง่ายๆล่ะมั้ง...
“อยากให้ฉันช่วยหรือเปล่าล่ะ?...”
ดวงหน้าแดงร้อนผ่าวซุกเข้ากับลำคอ หากบดเบียดสะโพกที่ภายในยังเชื่อมต่อเข้าหาแทนคำตอบ
“ก็ได้ครับที่รัก...”
...สงสัยคราวหน้าคงต้องปรามๆเวลากินบ้างแล้วสิ
“แต่ถ้าพรุ่งนี้ลุกไปเล่นน้ำไม่ไหวล่ะก็ โทษรุทธิ์ไม่ได้นะครับเอก....”
.
.
.
.
.
.
.
.
.
/วิ่ง
