2009/Oct/09

Warning

 

เสียสติล้วนๆ แบบว่า Y ALERT!!!!!! นะคะ/ยิ้มหวานมือกำหมัด

 

 

 

รับไม่ได้อย่าเข้า(เกรียนใส่จะหาว่าเถื่อนไม่เตือน)

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 ร่างสูงรั้งรอบเอวบางให้เคลื่อนมาอยู่บนตัก ขณะที่โน้มศีรษะลงใช้ริมฝีปากหยอกเย้ากับยอดอกที่บ่งบอกความต้องการของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน เรียกเสียงครางเครือหวานให้ได้ลอบยิ้มอย่างพอใจ

 

"..อา!...อาา......"

 

...น่ารักชะมัด...

 

 

 

 

นางหนึ่ง - แอร๊ยย

 

ต่อออออ

 

นางสอง - (บ้ากะมันสิเอ้า....)

 

นางหนึ่ง - แอร๊ยยย

 

ต่อ/ปริ๊งๆ

 

 

 

"..รุทธิ์...."

 

"หืม? อะไรเหรอ?"

 

"..."

 

"..รุทธิ์... เลิก... ...เลิกแกล้ง...ฉันซะที....."

 

"...เร๊วๆเถอะ......จะไม่ไหว..อยู่แล้ว.....อ๊าา..."

 

"(ยิ้มมุมปาก)...ใจร้อนจังนะเอก"

 

"นี่ยังไม่ถึงครึ่งของรางวัลที่ฉันจะให้นายเลยนะ...."

 

ร่างบางกัดริมฝีปากอย่างขัดใจ ก็รู้อนู่หรอกว่าอีกฝ่ายจงใจจะแกล้งกัน

 

...แต่ว่า... ถ้านานยิ่งกว่านี้ เขาคงต้องขาดใจตายแน่ๆ....

 

 

 

 นางสอง - (ถามก่อน ทอปไม่ทอป?)

 

นางหนึ่ง - ตามใจเลยค่ะ/อุฮิ

 

นางสอง - ฮา

 

นางหนึ่ง - ท็อป!!!

 

นางสอง - ก๊ากกกกก

 

โอเคเค่อะะ

 

 

 

ความอายและอดทนอดกลั้นถูกสลัดทิ้งไป ร่างบางผลักร่างสูงกว่าให้เอนพิงกับหมอนตรงหัวเตียง ดังคาด... รอยยิ้มหน้าหมั่นไส้นั่นวาดบนริมฝีปากบาง

 

 

 

นางหนึ่ง - ฮิๆ

 

น่าหมั่นไส้
 
(รู้สึกคำนี้เหมากับคุณรุทธิ์มากๆค่ะ)

 

นางสอง - (ก๊ากกก ก็เขานิ้มหวานจ๋อยนี่นา....ยิ้มให้คุณเอกน่ะระ)

 

นางหนึ่ง - ฮิๆ

 

 

 

เอกราชชันเรียวขาสั่นระริกขึ้นคร่อมเหนือหน้าตักกว้าง สูดหายใจลึกก่อนจะค่อยทิ้งน้ำหนังตัวลงตามแรงโน้มถ่วงช้าๆ ยังนึกเจ็บใจเพราะรู้อยู้แล้วว่าเข้าทางอีกฝ่ายที่คงตั้งใจให้ตนทำเรื่องน่าอายอย่างนี้ตั้งแต่ต้นแล้ว หากแต่ความปั่นปวนตรงท้องน้อยจนทรมานไปทั่งร่างนั้นย้ำเตือนว่าเขาไม่มีตัวเลือกมากนัก


 

ล้ำแขนแข็งแรงช่วยโอบรั้งประคองบั้นเอวไม่ให้้เสียศููนย์ ฝ่ายคนที่บัดนี้กลายเป็นฝ่ายรุกเสียเองส่งเสียงครางเบาๆเมื่อสัมผัสถึงการล่วงล้ำที่ตนเป็นฝ่ายกระะทำ

 

"..อา... อืออ.. อืมมม..."


ช่องทางคับแน่นทำให้การล่วงล้ำเป็นไปอย่างเชื่องช้าจนเอกราชนึกว่าตนจะขาดใจตายไปเสียก่อน หากแล้วในขณะที่คิดว่ากลืนกินอีกฝ่ายจนหมดสิ้น สะโพกมนก็ถูกกดลงให้สัมผัสจากฝ่ายตรงข้ามล้ำลึกเข้าไปอีก 

 

 

"อ๊า!!......ฮั่ก... อาาาา....!!"

  

ร่างกายทั้งสองสัมผัสกันแนบแน่น รู้สึกถึงตัวตนของกันและกันมากกว่าที่เคย ริมฝีปากอื่มเผยอแยกออกจากกัน ส่งเสียงเครือปนหอบหนักด้วยเพลิงร้อนในกายโหมรุนแรงขึ้นทุกที...

 

"เอก...ไหวมั้ย....?"

 

 

 

นางหนึ่ง - (เพิ่งจะถามมเหรอคร๊ะะะ)

 

(คนดูไม่ไหวแล้วค่ะะะ)
 

นางสอง - (5555555) 

 

 

 

ดวงหน้านวลแดงก่ำเหลือบดวงตาหวานคลอด้วยหยาดน้ำมองใบหน้าคนพูดแล้วพยักเบาๆ ลำแขนนวลตวัดเหนี่ยวรอบคออีกฝ่ายราวกับจะยึดเป็นที่พึ่งพิง ร่างบางรวบรวมกำลังที่มีส่งให้เรียวขาที่อ่อนยวบจากการกระทำของตนเมื่อครู่เกร็งแล้วยกตัวขึ้นสูงจนละม้ายอีกฝ่ายถอนกายออกไปจนเกือบสุด ก่อนจะทิ้งตัวลงอีกครั้ง

 

"อ๊าาา!! อาาา... รุทธิ์......รุทธิ์....!!"

 

"เอก...."

 

เสียงหวานกรีดร้องเรียกชื่อคนรักชื่อคนรักยิ่งปลุกให้ความต้องการที่ก่อตัวอยู่แล้วเพิ่มเป็นเท่าทวี  ฝ่ามือแข็งแรงประคองมิให้การทิ้งน้ำหนักของอีกฝ่ายกระแทกกระทั้นจนเกินไป ในขณะเดียวกันก็ค่อยประสานจังหวะกับเพลงนักที่อีกฝ่ายเป็นผู้บรรเลงให้สม่ำเสมอ


ทุกครั้งที่ทิ้งตัวลงมา ร่างบางจะรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นปลาบไปทั่วร่าง ความรู้สึกสุขสม...หากในเวลาเดียวกันก็ทรมานเหมือนกำลังจะฆ่าเขาให้ฆ่าพุ่งสูงขึ้นราวกับเรื์อที่ถูกเกลียวคลื่นซัดโยนให้ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หูแว่วเสียงครวญครางระคนกรีดร้องเรียกชื่อใครสักคนดฃังซ้ำแล้วซ้ำเล่า อารมณ์วาบหวามนั้นบอกให้รู้ว่าเขาคงจะพาตัวเองไปยังปลายทางในอีกไม่นาน...

 

"..อาา...อาาา....... อ๊าาา รุทธิ์!.. รุทธิ์!!.. รุทธิ์..ของเอก.....ฮ้า...เอกจะไม่ไหว..แล้ว..อ๊าาา...!!"


 

 

นางหนึ่ง - คนลุ้นก็มิไหวค่ะ/อ๊าย

 

 นางสอง - คนแต่งก็จะตายค่ะะะะะะะะะ 

 

 

 

ปฏิกิริยาที่เกิดจากการกระทำของตนเองนั้นเรียกรอยยิ้มสมความคิดจากดวงหน้าคม จนความคิดที่อยากจะแกล้งชะลอจังหวะให้ช้าลงมีอันต้องพับไป คนรักของตนในเวลาที่ซื่อตรงต่อความรู้สึกของตนอย่างไม่พยายามปิดบังกระทั่งเสียงร้องหวานๆนั้นปลุกเลือดหนุ่มในกายให้ยิ่งลุกโชนขึ้นไปอีก นี่อีกฝ่ายจะรู้ตัวบ้างไหมว่าตัวเองนอกจากยั่วยวนแล้ว ยังตอบสนองความต้องการของเขาได้ดีขนาดไหน...

 

“รุทธิ์!... ช่วยเอกด้วย... เอกจะตายแล้ว.. จะขาดใจอยู่แล้ว!”

ถ้อยวิงวอนที่ไม่เคยออกจากปากในยามปกตินั้นได้รับการตอบรับด้วยการเร่งจังหวะดังที่ตนปรารถนา ความแข็งขึงภายในกายเสียดสีกระทบย้ำกับจุดวาบหวามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในอีกชั่วอึดใจ จังหวะเพลงรักก็เริ่มสะดุดลงพร้อมทั้งวงแขนแข็งแรงที่ขยับกอดรัดสองร่างแนบกัน

 

“อ...อ..อา... รุทธิ์... ฮ..อ๊าา...”

 

“เอก..ของฉัน.....!!...”

 

เสี้ยววินาทีที่เมล็ดพันธุ์ร้อนถูกถ่ายเทจากร่างหนึ่งสู่เรือนกายที่รองรับจนเอ่อนองล้นออกมา เพดานรองรับความสุขสมของร่างกายที่เรียกว่าขีดจำกัดก็พังทลายลง ดวงหน้านวลสะบัดขึ้นอย่างสุดกลั้น ท่อนแขนเรียวจิกเหนี่ยวรั้งร่างกายของฝ่ายตรงข้ามราวกับต้องการจะถ่ายทอดความรู้สีกให้รับรู้

 

“ไม่...ไหว..แล้ว..! อ..อ...อ๊ะ-!! ท..ทำอะไร..น่ะรุทธิ์!!?”

 

เสียงร้องอย่างตกใจเมื่อปลายทางที่ตนปรารถนาถูกอีกฝ่ายขัดขวางด้วยปลายนิ้ว เอกราชกัดริมฝีปากข่มกลั้นความอึดอัดทรมานที่ไม่เคยหนักหนาถึงเพียงนี้

 

“อึดอัดเหรอเอก..." ดวงหน้าคมโน้มเข้ามาใกล้กระซิบเสียงพร่า ลมหายใจร้อนกระทบใบหู "นั่นสินะ.. คงจะร้อนมาก ดูสิ..ในมือฉันนี่...”

 

“ย..หยุด...”

 

เสียงร้องห้ามไม่เป็นผล

 

“เต้นระริกเชียว... น่ารักจริงๆเลยนะนาย...”

 

“ข...ขี้โกงน..นี่...”

 

คำประท้วงทำได้เพียงเรียกเสียงหัวเราะหึหึจากลำคอคนขี้แกล้ง

 

“ลองขอร้องฉันด้วยเสียงหวานๆของนายดูสิ.... เผื่อว่า...”

 

คนพูดเว้นท้ายประโยคไว้แล้วทดแทนมันด้วยปลายนิ้วที่วาดไล้ไปตามแนวกระดูกสันหลัง จนกระทั่งร่องลึกเบื้องล่าง ร่างที่เป็นฝ่ายทาบทับสั่นสะท้านด้วยรู้ความหมายนั้นดี

 

“รุทธิ์..ด..ได้โปรด... ช่วยฉันท..ที..”

 

“หืม... ว่าไงครับคนดี? จะให้รุทธิ์คนนี้ช่วยอะไรเหรอ?”

 

“ปล...ปล่อยฉัน..เถอะ...ขอ..ร้อง....”

 

“ปล่อยเหรอ.. ปล่อยอะไรล่ะครับ?”

 

รอยยิ้มกับถ้อยคำไม่รู้สึกรู้สานั้นยิ่งถ่วงเวลาให้ร่างแบบบางหลุดเสียงครางเจือสะอื้น สะโพกเนียนบิดเร่าราวพยายามหาทางลดทอนความอึดอัดจนปวดหนึบเมื่อไม่ได้รับการปลดปล่อยดังปรารถนา

 

“..อึก..รุทธิ์..แฮ่ก...”

 

น้ำเสียงอ่อนหวิวที่ถูกเค้นออกมาอย่างยากเย็นเรียกให้ริมฝีปากบางวาดยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด "ครับเอก?”

 

“ได้...ได้โปรดเถอะ... ห..ให้ฉัน...”

 

“หืม?...”

 

“ท..ทำให้เอก...มีความสุขที..." ถ้อยคำน่าอายเจือเสียงสะอื้นเล็ดรอดออกมาจากเรียวปากบาง ดวงหน้านวลแดงก่ำ "ปล่อยมือ..เถอะนะ... อึดอัด..ไปหมดแล้ว....รุทธิ์..ฮึก...”

 

“อย่า...อย่าทรมานเอก..อีกเลย...”

 

ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าบ่งชัดว่าเจ้าตัวไม่อาจทานทนได้อีกแล้ว คำวิงวอนน่าสงสารนั้นทำให้คนชอบแกล้งใจอ่อนยวบ ร่างสูงกว่ารั้งดวงหน้าคนตัวเล็กบางเข้ามาจูบปลอบโยน

 

“เอกคนดีของฉัน... น่ารักมาก...”

 

“อ..รุทธิ์....”

 

“ไม่แกล้งแล้วนะครับ... ถ้าเอกขอถึงขนาดนี้ รุทธิ์จะใจร้ายไม่ให้เอกได้ยังไง...”

 

“อ๊า! อ๊าา!!..."

 

เสียงครวญระงมเมื่อแรงกดค่อยคลายลง ขณะเดียวกันแรงผลักดันข้างในกายเรียกร้องความเป็นอิสระจนเขาแทบลืมหายใจ

 

“...เรียกรุทธิ์ว่าที่รักหน่อยสิครับคนดี...”

 

"อ..ที่รัก! ที่รัก!!..อ..อ...อ๊าาาาาา!!.....!!!”

 

สายธารที่ถูกบังคับให้อัดอยู่ภายในกายร้อนเร่าได้รับการปลดปล่อย ของเหลวร้อนฉีดพุ่งออกจากร่างเล็กบางที่ส่งเสียงร้องอย่างสุขสมกว่าครั้งไหนๆเมื่อคลื่นอารมณ์โถมเข้าซัดร่างของเขาจนสะท้าน ดวงหน้านวลสะบัดไปมาขณะกอดก่ายร่างของอีกฝ่ายเป็นที่ยึดเหนี่ยว ร่างกายเบื้องบนเปรอะด้วยหลักฐานน่าอายที่แม้จะอ่อนกำลังลงแล้วหากยังไหลไม่หยุด เลอะไปถึงดวงหน้า ภาพดังกล่าวสร้างความพึงพอใจให้แก่ฝ่ายที่ถูกทาบทับเสียยิ่งนักจนอดไม่ได้ที่จะช่วยใช้มือรูดรั้งเบาๆ ส่งผลให้เกิดเสียงหวานร้องครางไม่เป็นภาษาอย่างที่ชอบฟังหลุดออกมา

 

“..ออกมาเยอะมากเลยนะ... เอก...”

 

“อา..อ๊า....ฮ...อื๊มมม....”

 

“ดูสิเอก... เลอะไปหมดเลย...”

 

“..ฮ้า..แฮ่ก.. ฮ้า...อ...”

 

“ลามกเหมือนกันนะเอกเนี่ย...”

 

คนพูดกลั้นยิ้มเมื่อดวงหน้าที่ยังค้างจากพายุอารมณ์เมื่อครู่พยายามที่จะจ้องหน้าตนอย่างเข่นเขี้ยว หากดวงตาฉ่ำหวานนั้นสื่ออะไรไม่ได้มากไปกว่าความหฤหรรษ์ลึกล้ำที่ได้รับ

 

ร่างแบบบางเอนซบกับร่างของฝ่ายตรงข้ามอย่างหมดแรง เกลือกใบหน้าลงกับไหล่กว้างด้วยสภาพของตนตอนนี้มันน่าอับอายเกินกว่าจะรับไหว มือแข็งแรงค่อยลูบศีรษะปลอบโยนก่อนจะดันให้ดวงหน้าแดงก่ำนั้นเงยขึ้นรับการประทับจูบที่ริมฝีปากอิ่ม

 

“รู้สึกยังไงบ้าง?...” คำถามห่วงใยจริงๆ แต่การตอบรับกลับเป็นอาการค้อนเสียได้

 

“..แฮ่ก..นาย..แกล้งฉัน...”

 

"ก็เอกน่ารักออกขนาดนี้...” คำกล่าวโทษไม่ได้ทำให้จำเลยรู้สึกผิดสักนิด "ว่าแต่ยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ...”

 

“จ..จะให้ตอบอะไรล่ะ!...” แค่นี้เขาก็อายจะแย่อยู่แล้ว จะต้องให้พูดอะไรอีก!...

 

“อย่ารวนสิเอก...” ดวงหน้านวลที่เบือนหนีถูกดึงเบาๆให้หันมาสบดวงตาคมในระยะประชิด ชวนให้ร่างกายละลายเอาดื้อๆ "ฉันถามดีๆเองนะ ไม่ชอบเหรอ...”

 

“ช..ชอบอะไรของนาย......อ..!!?”

 

“หืม?...” คิ้วเรียวเลิกสูงเมื่อเห็นอาการชะงักค้างของร่างตรงหน้า นัยน์ตาสีเหล็กเหลือบลงมองเบื้องล่างก่อนจะยิ้มมุมปาก ส่งผลให้เจ้าของร่างต้องรีบดันหน้าอีกฝ่ายให้เงยขึ้นอย่างร้อนรน

 

“ย..อย่ามองนะ!...”

 

“ไม่มองก็ได้...” รับคำอย่างว่าง่ายมันก็ดีอยู่หรอก ถ้าไม่ติดว่าไอ้การรับคำนั่นมันมาพร้อมกับลมหายใจร้อนทำให้รู้สึกหวิวๆที่ลำคอ ปลุกให้ความรู้สึกประหลาดก่อนหน้านั้นก่อตัวขึ้นชัดเจนอีกครั้ง

 

“อ...อ๊ะ!.." ร่างแบบบางสะท้านเมื่อปลายลิ้นร้อนเลียคราบเลอะตรงกลางอก

 

“รู้สึกอีกแล้วเหรอเอก...”

 

“อ..อ๊ะ...รุทธิ์...อา...ฮ.....”

 

แม้ไม่ต้องมีคำตอบ หากสีหน้าของอีกฝ่ายก็บ่งบอกได้เป็นอย่างดี รอยยิ้มจุดที่มุมปากของร่างสูง

 

...ท่าทางจะยังไม่หมดฤทธิ์ง่ายๆล่ะมั้ง...

 

“อยากให้ฉันช่วยหรือเปล่าล่ะ?...”

 

ดวงหน้าแดงร้อนผ่าวซุกเข้ากับลำคอ หากบดเบียดสะโพกที่ภายในยังเชื่อมต่อเข้าหาแทนคำตอบ

 

“ก็ได้ครับที่รัก...”

 

...สงสัยคราวหน้าคงต้องปรามๆเวลากินบ้างแล้วสิ



“แต่ถ้าพรุ่งนี้ลุกไปเล่นน้ำไม่ไหวล่ะก็ โทษรุทธิ์ไม่ได้นะครับเอก....”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

/วิ่ง 

2009/Sep/27

งานยังไม่เสร็จเลยล่ะค่ะ...

 

อูอา....

 

แต่ว่า ไหนๆก็ไหนๆเนอะ

 

เพ้อไปแล้วก็แอบแปะไว้กันลืม(+สร้างหนี้ให้ตัวเอง)สักหน่อยแล้วกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

"เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ... เจ้านะ"

 

 

เปลี่ยนงั้นเหรอ..

 

 

นั่นน่ะ มันคำพูดของทางนี้ต่างหาก

 

 

มองกี่ครั้งก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดี.. ผู้ชายตัวสูงในชุดเครื่องแบบทหารอย่างตะวันตกตรงหน้าคือคนเดียวกับศัตรูตลอดกาลของเขา

 

 

..หรืออย่างน้อยก็เคยเป็น

 

 

"อนิ..รุทธิ์..."

 

 

เจ้าของชื่อที่เพี้ยนไปสนิทเพียงยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเล็กๆ ยิ่งมองเอกราชก็ยิ่งมั่นใจ

 

 

ใช่...อย่างแน่นอน

 

 

"ให้ตายเถิด... ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานถึงขนาดนี้ เจ้าก็ยังเรียกชื่อเราไม่ถูกอยู่ดีสินะ"

 

 

วาจาทอดถอนอย่างดูก็รู้ว่าแกล้งทำนั้นเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับผู้มองยิ่งนัก เนื่องด้วยตลอดเวลาที่เคยพบหน้ากัน ฝ่ายนั้นแทบจะไม่มีอาการล้อเล่นอย่างที่เห็นอยู่นี่สักครั้ง 

 

 

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะจับความประหลาดใจของเขาได้ มุมปากจึงค่อยแย้มมากขึ้นอีกนิด

 

 

"ิอันใด? หรือคิดว่านี่มิใช่ตัวเรา?"

 

 

"ก็คิดอยู่.." เอกราชยอมรับ "ปกติท่านเคยพูดเล่นอย่างนี้เสียเมื่อไหร่"

  

คำตอบก่อให้เกิดเสียงหัวเราะ "ก็เพลานั้นเรารบกันมิใช่หรือ.. จักให้เราเย้าเจ้ามันก็ใช่ที่ ว่าแต่เจ้าเถิด.." สีหน้าผู้พูดค่อยเรียบนิ่งเป็นปกติ น้ำเสียงจริงจังขึ้น

 

"อยู่ดีอยู่หรือ.. โยเดีย?"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue? 

 

me วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว 55555+

 

ให้เดาว่าพีเรียดไหนค่ะ... ใครเดาถูก.... 

ให้อะไรดีน้อ...  

 

ให้รีเควสแดร๊บเบิ้ลคราวหน้าดีมั้ยนะ...

 

 ยังจะสร้างหนี้ให้ตัวเองไปถึงไหนคะคุณมึง...

 

ไว้คิดก่อนละกัน 55555

 

 

จนกว่าจะพบกันคราวหน้านะคะ ^ ^

 

สำหรับคืนนี้ สวัสดีค่ะ... 

2009/Sep/24

หนีความจริงชั่ววูบ ก่อนไปปั่นวิชาตรีมูรติ(ที่ตอนนี้เป็นภาคของทวิเทพ)ต่อ...

 

ใครว่ารัฐศาสตร์เรียนไม่โหดร้าย มาต่อยกับเรไรเถอะครับ... =A=!!

 

Tag 01

กติกา  

มีคำถาม 2 ชุด ให้คุณตอบคำถามชุดที่ 1 ก่อน โดยที่.... 
ห้าม! เลื่อนลงไปดูคำถามชุดที่ 2 
จนกว่าจะตอบคำถามชุดที่ 1 ครบทุกข้อ 
และ ขอให้ตอบตามความเป็นจริงทุกประการ! 

 

คำถามชุดที่ 1
  
1. วันนี้วันที่เท่าไหร่? (เอาแต่วันที่อย่างเดียว เดือนไม่เอา) 
-  24

  
2. เวลาเห็นคะแนนสอบของตัวเองแล้วคุณรู้สึกยังไง?  

- ยังไม่เห็นเล้ย...

 

3. คุณมีเพื่อนกี่คน?

- ไม่ทราบ //เอิ๊กอ๊าก

 

4. วันนี้ว่างจัง คุณจะทำอะไรดี?

-ทำเด๊ดมอดศอก (DEV MOD SOC) ไงครับ... (ยังไม่เสร็จเลยตับอ้อยเอ๊ย..)

 

5. ถ้าพรุ่งนี้โลกจะแตกแล้วทุกคนตายหมด วันนี้คุณจะทำอะไร? 

- เขียนฟิคเซ่นป้อมเป็นการอำลา... (+ทวงโดใครบางครแถวๆนี้)

 

6. คุณชอบสีอะไรมากที่สุด?

-  ดำ เงิน ม่วงลึกๆ เท่ดีนะ XD//ถ้าแดงแซมดำก็ชอบ


7. ตอนนี้กี่โมงแล้ว?

- หกโมงเย็นกว่าๆ

 

8. ตอนนี้ในกระเป๋าตังค์คุณมีเงินอยู่เท่าไหร่? (หยิบขึ้นมานับเดี๋ยวนี้!) 

- 120 กว่าบาท 50 ปอนด์ และ 400 เยน...

 

9. คุณชอบไปเที่ยวที่ไหน?

- ตอนนี้ชอบไปห้องอาจารย์... (นั่นเรียกเที่ยวเรอะ...)

 

10. ของราคาเกิน 100 บาทชิ้นล่าสุดที่คุณซื้อคือ?

- ทาร์ตองุ่นของร้านประพักตร์ ตรงข้ามบองมาเช่... (ซื้อมาตอนกลางวัน และกินเสร็จไปแล้วตะกี๊...)

 

11. มีผู้ชายแต่งตัวสกปรกเดินมาหาคุณบอกว่าเขาทำกระเป๋าตังค์หาย
ขอเงินค่ารถกลับบ้านหน่อยได้มั้ย คุณจะทำยังไงดี?

- ขอดูสถานภาพตัวเองและสิ่งแวดล้อมก่อนนะ..

 

12. ถ้าคุณเห็นคนแปลกหน้าโดนชนแล้วหนีนอนเลือดท่วมอยู่บนถนน คุณจะทำยังไง?

- โทรหาตำรวจไปพลางดีใจที่เห็นเลือดสดๆ... (บ้า)

 

13. ถ้าวันนึงคุณตื่นเช้ามาพบว่าตัวเองมีหูแมวงอกขึ้นมาบนหัว คุณจะตะโกนว่า?

- คุณพระ!!


14. เขียนประโยคภาษาอังกฤษ 1 ประโยคที่มีมากกว่า 3 คำ 

- THIS IS DUE TO MODERNITY, GLOBALIZATION AND IMPORTANTLY, CAPITALISM!!

 

15. เพื่อนสนิทของคุณเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย?

- ไม่รู้... (เด็กคณะนี้เพศสภาวะไม่ค่อยตรงกับเพศวิถีร้อก..)

 

16. คำพูดสั้น ๆ ที่อธิบายความเป็นตัวคุณ

- ตูเปล่าเป็นคริติคอล...นะคะ

 

ก่อนจะเริ่มทำคำถามชุดที่ 2 ขอให้อ่านกติกาใหม่ให้เข้าใจก่อนนะ! 
ในคำถามชุดที่ 2 แต่ละข้อจะมีตัวเลขในวงเล็บกำกับอยู่ท้ายคำถามสิ่งที่คุณต้องทำก็คือ 
"ก็อปปี้คำตอบจากคำถามชุดที่ 1ในข้อดังกล่าวมาใส่แทนคำตอบของข้อนั้น ๆ" 
พูดง่าย ๆ คือ...คำตอบข้อคำถามทั้งสองชุดจะเหมือนกันหมดเพียงแต่สลับข้อเท่านั้นไม่ยากเกินไปใช่มั้ย? 
แค่นี้แหละ...(แล้วคุณจะได้รู้จักตัวเองมากขึ้น!) 

 

คำถามชุดที่ 2 

   
1. แฟนคุณขอคุณแต่งงาน คุณจะบอกกับเขาว่า?(13)

- คุณพระ!!

(อะร้ายยยยยยยยย!!)

 

2. คุณจะแต่งงานตอนอายุเท่าไหร่?(1)
-  24 (จะดีเรอะ...)


3. คุณจะแต่งงานกับผู้หญิงหรือผู้ชายดี?(15)
- ไม่รู้... (ไม่รู้ไม่แต่งได้มั้ย....)



4. วันแต่งงานคุณจะใส่ชุดแต่งงานสีอะไร?(6)

 - ดำ เงิน ม่วงลึกๆ เท่ดีนะ XD//ถ้าแดงแซมดำก็ชอบ

(คุณกูจะเป็นเจ้าสาวหรือเจ้าบ่าววะครับนั่น...//โทนเอ็งมาอย่างโกธิค..)



5. ในวันแต่งงานคุณจะเซอร์ไพรซ์เจ้าบ่าว/เจ้าสาวของคุณยังไง?(4)
- ทำเด๊ดมอดศอก (DEV MOD SOC) ไงครับ..
(เอ่อ... อินี่คงไม่ต้องแก้เอฟจนวันแต่งงานใช่ไหมครับ...)



6. คุณจะปลูกเรือนหอไว้ที่ไหนดี?(9) 

- ตอนนี้ชอบไปห้องอาจารย์...

(ตกลงกรูจะต้องนอนคณะวันแต่งเหรอครับ!!//เบียดเบียนห้องอาจารย์ด้วยวุ้ย...)

  
7. งานแต่งของคุณจะเริ่มพิธีกี่โมง?(7)
- หกโมงเย็นกว่าๆ

(อุ๊ย โรแมนซ์)



8. คุณตั้งใจจะมีลูกสักกี่คน?(3)

- ไม่ทราบ //เอิ๊กอ๊าก

(.......หัวเราะทำไมฟะ??) 

 

9. คุณจะตายตอนอายุเท่าไหร่?(8)

-120 กว่าบาท 50 ปอนด์ และ 400 เยน...

(มันแปลว่าตูจะตายหลายครั้ง หรือศพถูกแยกชิ้นส่วนขายวะ...)

 

10. วิธีออกกำลังกายรักษาสุขภาพที่คุณชอบทำคือ?(5)
- เขียนฟิคเซ่นป้อมเป็นการอำลา...

(นั่นออกกำลังกายต่อมจิ้นเรอะ!!!)

 

11. แม่คุณถามว่าเดือนนี้เงินพอใช้รึเปล่า คุณจะตอบว่า?(16) 

- ตูเปล่าเป็นคริติคอล...นะคะ

(ตับ.... คริติคอลดาเมจเหรอครับคุณกู...)


12. คุณจะซื้ออะไรให้พ่อคุณในวันเกิด?(10)
- ทาร์ตองุ่นของร้านประพักตร์ ตรงข้ามบองมาเช่...

(กร๊ากกกกกก อร่อยนะเอ้า!!!)



13. ถ้ามีชาวต่างชาติมาถามทาง คุณจะพูดกับเขาว่า?(14) 
- THIS IS DUE TO MODERNITY, GLOBALIZATION AND IMPORTANTLY, CAPITALISM!!
(แล้วนาทีต่อมา ไอ้เลียงผาก็จะโดนตำรวจหิ้วไปโยนไว้ ณ ศรีธัญญา...)


14. เพื่อนคุณเมาหลับคาสะพานลอย คุณจะทำยังไง?(12) 
- โทรหาตำรวจไปพลางดีใจที่เห็นเลือดสดๆ... (บ้า)

(...เอาเช้าจริงคงโทรเรียกหน่วยเก็บศพล่ะฟะ...)


15. อยู่ดี ๆ แองเจลิน่า โจลี่ก็ขับรถมาหาคุณแล้วบอกว่าจริงๆ  คุณเป็นญาติห่างๆกับเธอ คุณจะทำยังไง?(11)

- ขอดูสถานภาพตัวเองและสิ่งแวดล้อมก่อนนะ..

(จะดูอะไรวะครับนั่น......)


16. ถ้าดาราที่คุณชอบมากดกริ่งหน้าบ้านคุณคุณจะเปิดประตูออกไป
แล้วบอกกับเขาว่า?(2)

 - ยังไม่เห็นเล้ย...

(กรูไม่เห็นอะไรวะครับนั่น!!)

 

สนุกสนานเฮฮาพอเป็นกระษัย

 

ขอกลับไปทุกข์ระทมกับข้อสอบต่อล่ะเน้อ... 

 

ป.ล. สอบเสร็จจะทำอะไรมีสาระมั่งแล้วล่ะ...

2009/Sep/17

Some day, skies will be blue

Some day, trees will be green

Some day, waters will be clear

Some day, clouds will be white

Some day, earths will be  

Some day, the sunlight will be golden

 

Some day, birds will sing

Some day, seagull will cry

Some day, owls will fly

Some day, until oceans dry 

 

Some day, I will be home again

And some day, some other day,

I will be able to reach the edge of horizons

Then, end this life of mine...

 

Some day... 

 

 

กูอาร์ตอะไรคะเนี่ย.... = ="